Հազա՜ր ափսոս Մոկաց Միրզեն – մաս 3
Արհեստավորները և գյուղական խմբերը մի շարք արհեստներ ու մշակման ձևեր պահում էին գաղտնի։
Մոկսի նշանավոր Կարմիր կամուրջը, 1593թ.
(վերջերս իրականացված վերանորոգման ժամանակ
ամբողջովին ջնջվել են շինարարությանը և
նորոգությանը վերաբերող երկու
հայկական արձանագրությունները)
Վանա լճի ավազանից (Գավաշ) Մոկս անցնելիս ճանապարհը անցնում է Եղերովն լեռան լեռնանցքով։
Եղերովնի լեռնանցքը
(գոռալու դեպքում ձայնի արձագանքը
կրկնվում է երեք անգամ)
Այս լեռնանցքում է գտնվում Փութկու (Փոթորկի) ս. Գևորգ վանքը։ Ինչպես ցույց է տալիս անունը (Փոթորկի), սա ծառայում է իբրև ապաստարան ճանապարհորդների համար՝ փոթորիկի ժամանակ։
Մոկսի ավերակ եկեղեցիները սբ. Գրիգոր և սբ. Ամենափրկիչ
(ցավոք չկարողացա իմանալ, թե որ եկեղեցին որն է)
Զմռանը, սաստիկ ձյան ու սառնամանիքների պատճառով ճանապարհորդները շաբաթներով մնում էին այստեղ։ Շատ վաղուց սովորություն էր դարձել վանքում պահել աքաղաղներ և ձմռանը մինչև աքաղաղը չկանչեր, ոչ ոք ճանապարհ չէր գնա։
Խաչքարերի բեկորներ Մոկսում
Ամեն ինչ պղծված է..., բարբարոսները հայերի ոսկիներն են փնտրում...






1. Վերջին հետընտրական զարգացումները ցույց տվեցին, որ ՀՀ–ում պետական ինստիտուտներից կայացած է փաստացիորեն միայն բոլորիս հպարտությունը հանդիսացող Հայկական բանակը, մինչդեռ կաշառառության մեջ թաղված ոստիկանությունը (ասվածը չի նշանակում, թե այս համակարգում չկան ազնիվ մասնագետներ) ոչ միայն ունակ չէ իրականացնելու իր վրա օրենքով դրված գործառույթները, այլև ինքն իսկ կարիք ունի պաշտպանության։
Ի՞նչ իրական քայլեր են նախատեսվում ՀՀ ոստիկանության համակարգն արդիականացնելու ուղղությամբ։
2. ՀՀ–ում լրջորեն խաթարված և նույնիսկ «քրեականացված» է հասարակության հիմնական խավերից շատերի արժեքային համակարգը, ինչը հետևանք է նաև քաղաքական և տնտեսական վերնախավի շատ ներկայացուցիչների կամ նրանց մերձավորների «կիսաքրեական» (ջիպային շքախմբեր, ոչ հազվադեպ բնույթ կրող երբեմն նաև զինված ընդհարումներ և այլն) վարքագծի և նույնիսկ Խորհրդարանում աչքի զարնող բացասական օրինակների։
Ի՞նչ քայլեր են նախատեսվում մեր երկրում արդարության և օրինապաշտության սկզբունքների վրա հիմնված իրապես ազգային արժեքային համակարգի ներդրման ուղղությամբ։
3. Արդյո՞ք ուշադրություն դարձրել եք, որ Ձեր պատասխանները համակարգիչ ներմուծող քարտուղարի կամ օգնականի առջև դրված է ոչ հայատառ (հավանաբար ռուսատառ կամ անգլիատառ) ստեղնաշար։
Չե՞ք կարծում, որ 5–րդ դարից ի վեր ամենահարուստ գրային ավանդույթներից մեկի կրողը հանդիսացող հայ ժողովրդի 21–րդ դարի պետականության համար առնվազն ամոթաբեր է «համակարգչային հայերենի» այն գրեթե սաղմնային վիճակը, որն առկա է այսօր։